You’re my cover, undercover.

Τι γιουροβίζιον παιδί μου, για το δικό μου εξώφυλλο θα σου μιλήσω.

DSC_0164 (2)DSC_0286 (2)

-Ελένη που είσαι;

-Στο πάρκο!

-Κι εγώ γιατί δεν σε βλέπω;

Γιατί απλά δεν πήγα στο σωστό πάρκο. Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει από το πλήθος των υπερήλικων, διόλου ταιριαστό με παιδικό πάρτυ. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και δύο δρόμους παρακάτω, βλέπω την Ελένη με τα κόκκινα, χίπικα γυαλιά ηλίου της να με χαιρετάει.

Της δείχνω την τούρτα και τη ρωτάω με αγωνία πώς της φαίνεται, μιας και πρώτη φορά έφτιαχνα τούρτα για κάποιον εκτός οικογενείας.

Στην τούρτα αυτή έχεις βάλει πολλή αγάπη, μου λέει…

Είχε δίκιο.

Όλη η αγάπη σου, σε μια τούρτα.

Β(γ)αλενταϊνς ντεϊ

Κράτα το απλό. Όχι λόγω της διάχυτης μιζέριας (εδώ καράβια χάνονται…καρδούλες αρμενίζουν), αλλά γιατί το ίδιο (προσπαθείς να) κάνεις καθημερινά.

DSC_0879

DSC_0862

DSC_0984

DSC_0887

Μια πολυ πεινασμενη…Μυρσινη!

Αγαπημένο βιβλίο των απανταχού μικρούληδων και της πάντα πολύ πεινασμένης Μυρσίνης που συμπλήρωσε έναν ολόκληρο χρόνο καλού φαγητού και έγινε…πεταλούδα!

DSC_3334

Χρόνια πολλά Μυρσίνη!

Τι, πως, ποτε, γιατι

Να βάψω ένα δωμάτιο… να το βάψω! Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Ο αδερφός μου θα με προμηθεύσει με τα σωστά υλικά και θα κατανοήσει τις οικολογικές μου παραξενιές. Σωστά; Σωστά… Λαδί! Όχι περίμενε μπεζ…. όχι όχι γκρι! Μήπως μανιταρί; Δειγματολόγια, χρώματα, αστάρια, ξανά και ξανά και ξανά….Ούτε το γιοφύρι της Άρτας να ήταν, ένα μικρό δωμάτιο πήρε δύο μήνες να βαφτεί και άλλους δύο τόνους τηλεφωνημάτων στον προαναφερθέντα ήρωα για το πώς και το γιατί.

Σκέφτηκα λοιπόν να τον γλυκάνω λιγάκι…κυριολεκτικά! Είδα μια τούρτα διακοσμημένη λέει με ζαχαρόπαστα, από τη φίλη μου τη Διονυσία, που ήταν κομμένη και ραμμένη στην περιπέτεια του δωματίου.

Έψαξα, σκέφτηκα και… τόλμησα! Γιατί χωρίς προηγούμενη εμπειρία και γνώσεις για το πώς να φτιάξεις μια τούρτα γε-νι-κά, μάλλον περί τόλμης πρόκειται :-)!

DSC_0148 (2)

DSC_0141 (2)

Το σχόλιο ενός πελάτη του χρωματοπωλείου “Μα τι κάνετε εκεί, τρώτε μέσα από το πεντόκιλο;”, με έκανε να γελάσω, αλλά και μου σφήνωσε μια ιδέα που άρχισε να σιγοψήνεται στο μυαλό μου…

Για τους γενναίους που έφαγαν μέσα από το…”πεντόκιλο”: Ένα σοκολατένιο υγρό mud cake με γέμιση λευκής σοκολάτας και ένα ζουμερό κέικ βανίλιας με μαρμελάδα φράουλα και γέμιση μπίτερ σοκολάτας τους αντάμειψε, γευστικά τουλάχιστον, για την υπομονή τους στην περιπέτεια του δωματίου!